Dagboek van Dev Cruise 2018 : Estepona

Jaarlijks origaniseert Euricom een Dev Cruise waar alle werknemers mogen aan deelnemen. Dit is een verslag van de Dev Cruise van 2018, uit de ogen van één van onze werknemers.

Dagboek van Dev Cruise 2018 : Estepona

Jaarlijks origaniseert Euricom een Dev Cruise waar alle werknemers mogen aan deelnemen. Dit is een vierdaagse reis, die zowel gebruikt wordt als teambuilding moment als voor het versterken van de skills van de mensen door middel van kennisdeling. Dit is een verslag van de Dev Cruise van 2018, uit de ogen van één van onze werknemers.

Donderdag

Donderdag 27 september 2018, net de klok van 3u voorbij, te Mechelen. Zowel de ondergrondse als bovengrondse parking van het bedrijventerrein in de Schaliënhoevedreef zijn behoorlijk vol gelopen. In de kantoren van Euricom zitten een vijftigtal mensen, van twintigers tot en met vijftigers, moeite te doen om wakker te blijven of zelfs te worden. Door het vroege vertrekuur was het deze editie immers een moeilijke keuze tussen gaan slapen en een nachtje doorsteken. Ondergetekende kiest voor het laatste en zit dus, in tegenstelling tot velen van zijn collega's, niet in een ochtendroes. Bezige bij Liesbeth houdt zich reeds bezig met het verzekeren dat iedereen zijn nieuwe Euricom-strandhanddoek mee kan en zal nemen.

Rond half vier vertrekt de bus richting Zaventem, alwaar we zullen verenigen met de collega's die beslisten zelfstandig tot daar te komen. Op de bus wordt bijgepraat met personen die men al een tijdje niet gezien heeft. We zijn opnieuw vertrokken op één van de betere verlengde weekends van het jaar. De nieuwkomers weten nog niet wat hen te wachten staat, maar aangezien ook de anciens er jaar op jaar bij zijn, moet het wel de moeite waard zijn! Een unicum onderweg is trouwens dat er tussen Mechelen en Zaventem geen meter file of zelfs geen aanzet daartoe te bespeuren was. Alles wijst op opnieuw een mooie editie.

Na het inchecken bij de balie wordt er snel rondgevraagd wie naast wie zit en kiezen we er met enkele collega's voor om, ondanks het minder sociaal aanvaardde uur, een mooie traditie in ere te houden. Bij onze "vaste" bar bestellen we, om de tijd te doden en de smaak reeds mee te nemen, ons laatste echt Belgische biertje van onze trip. Overal verspreid zie je groepjes Euricommers staan of zitten, die bijpraten over het werk, de kinderen, sport, het leven en zoveel meer. Wanneer ons drankje volledig geconsumeerd is, wordt het reeds tijd om ons richting het vliegtuig te begeven. Na de vlucht, dit in mijn beleving 2 minuten geduurd heeft (van start tot einde geslapen), landen we in de luchthaven van Malaga. We gaan onze bagage ophalen aan de band en wandelen onder leiding van Liesbeth naar bus 34 en 35. Over de busrit naar het hotel kan ik opnieuw niet veel vertellen, aangezien mijn lichaam beslist heeft dat het tijd is om mijn slapeloze nacht in te halen.

Bij aankomst in het grote, mooie en luxueuze hotel te Estepona mogen we onze bagage in één van de meeting rooms zetten. Aangezien we pas op de middag in onze kamers binnen mogen, was dit het ideale moment om de lokale all-in specialiteiten te gaan uitproberen bij wijze van aperitief. De mojito's, gin tonics, pintjes, cola's en alle andere mogelijkheden van de kaart worden besteld bij de mensen achter de bar, die ietwat overdonderd zijn door zo'n drukte buiten het seizoen. De voltallige groep van 61 Euricommers zit gezellig samen, omringd door het zwembad, terwijl we kamer per kamer onze keycards ontvangen.

De kamers zijn, om een understatement te gebruiken, niet echt klein. Sommigen hebben zelfs de luxe om een appartement met twee slaapkamers met dubbel bed, twee aparte badkamers en een living te hebben, die ze met twee personen moesten delen. Maar ook de "kleinere" kamers zijn in mijn ogen al evenwaardig aan een suite. Na een bezoek bij onze buren wordt beslist om "iets kleins" te gaan eten. Op het buffet ligt alles wat je maar kan verlangen. Pasta's, salades, frieten, biefstuk, vis, hamburgers, ... noem het maar op. We genieten van de maaltijd en maken ons klaar voor de eerste echte activiteit van de 4-daagse. Om half drie heeft iedereen eindelijk zijn zwembroek aan en kunnen we beginnen aan de mini-olympics, onder leiding van het animatie-team van het hotel. We worden willekeurig opgedeeld in 8 teams en moeten verschillende wedstrijdjes afwerken in verschillende disciplines zoals het pingpongbalblazen, waterbasket, groepsskilatlopen, beach volleybal, minivoetbal en groepsdarts. Uiteraard kan je een groep van een 60-tal IT-ers enkel opwarmen voor zo'n activiteiten door middel van een groepsdans. Want was is er nu grappiger dan zo een bende wat veel te snelle en ongeoefende dans-moves te laten nabootsen? Na dit komische intermezzo kunnen we er echt aan beginnen. Het animatie team had echter nog niet veel gewerkt met zo'n grote groepen en dus worden verschillende groepen meerdere malen van hot naar her gestuurd aangezien de Spaanse dames hun eigen schema niet zo goed meer konden volgen. Ondanks dit zijn de activiteiten zelf wel leuk en geeft iedereen zich naar best vermogen. Na de activiteit blijven we nog even in het zwembad, maar om 17u moeten we klaar zijn voor de opening keynote en het eerste blok van technische sessies.

Stijn en Liesbeth starten de keynote door enkele praktische zaken te overlopen en het schema voor de komende vier dagen nog iets dieper toe te lichten. Daarna geeft Wim ons uitleg over de strategie, visie en missie die Euricom wil uitdragen. De nieuwe Employee Value Proposition wordt uitgelegd en ook het filmpje met het Euricom Manifest wordt in première vertoond. Het wordt steeds meer duidelijk. We gaan samen verder want we zijn grensverleggers. #samenverder #grensverleggers. Twee belangrijke en leuke vernieuwingen aan de sessies dit jaar zijn dat elke sessie nu geïntroduceerd wordt door Wim, Liesbeth, Stijn of Stijn en dat er achteraf gevraagd wordt Kudo-kaartjes te schrijven [dit zijn kaartjes waarop mensen kunnen melden wat ze goed vonden aan een sessie]. De twee eerste sessies die ik volg zijn er meteen boenk op en ik voel meteen ook de druk stijgen om er voor te zorgen dat mijn sessie eveneens de moeite waard wordt. Om 20u zijn de sessies afgelopen en begeven we ons alweer naar het buffet. Vanaf nu is iedereen volledig vrij. Sommigen lezen een boek, sommigen gaan vroeg slapen, anderen spelen samen spelletjes en zitten te praten aan een tafeltje aan de bar, waar een zangeres één of andere greatest hits cd aan het meezingen is. Rond een uur of 1 beslissen mijn roommate en ik om de dag ook af te ronden en richting bed te gaan. Helaas beslist het lot hier anders over en zorgt de wet van Murphy er voor dat de batterij van het slot op onze deur plat is waardoor de technische dienst voor ons opgetrommeld moet worden. Na een half uurtje wachten en praten met de receptionist (sympathieke kerel) kunnen we uiteindelijk toch ons langverwachte bedje in ...

Vrijdag

... maar niet voor lang, want de Dev Cruise is geen slaapreis. Om 7u15 worden we reeds aan de ingang van het hotel verwacht voor de dagvullende activiteit. Er staan twee bussen klaar. Op die bussen zit naast een chauffeur ook een plaatselijke gids. De mensen die bij gids Igor zitten, krijgen meteen een uitvoerige uitleg over de Guarda Civil en hoe deze op het einde van elke maand bepaalde quota moeten halen en bijgevolg dus zeer actief zijn op deze dagen. Wanneer deze uitleg een dikke minuut bezig is, weet Liesbeth ons eindelijk te melden wat onze gids eigenlijk bedoelt.

"Jongens, gewoon allemaal jullie gordels verplicht aandoen", Liesbeth

Igor leefde even in Amsterdam en leerde daar een beetje Nederlands. Hij woont blijkbaar ook in een wit dorpje enkele kilometers van Estepona, op weg naar de Caminito Del Rey. Igor praat veel en graag, maar zijn verhalen zijn soms moeilijk te volgen. Ik besluit mijn ogen nog even te sluiten tot we op onze bestemming zijn. Bij het uitstappen uit de bus wandelen we een lange donkere tunnel door om op ons pad te komen. De Caminito Del Rey is een wandelpad door bergen over metershoge kloven, dat vroeger zeer berucht en gevaarlijk was. Sinds de renovatie lijken de grootste, zoniet alle, gevaren wel weg maar de uitzichten blijven overweldigend. Het pad is een echte trekpleister in de buurt en dan is het een beetje triestig dat bij zo'n toeristische attractie slechts vier toiletten zijn. Na een half uurtje aanschuiven is iedereen naar het toilet geweest en krijgen we onze veiligheidshelmen aan, voor het geval dat er een rots zou beslissen te vallen en die rots net klein genoeg zijn zodat een plastic helm toch bescherming biedt. Iedereen mag de tocht van zo'n achttal kilometer op eigen tempo afleggen. Zo lang je niet vast zit achter een groep slenteraars is het een uiterst aangename, niet-te-lastige en impressionante wandeling. Een aanrader dus. Het is voor mij de eerste keer dat ik op een houten pad tegen een bergwand, zo'n dertigtal meter boven een ravijn wandel.

Na de wandeling stappen we opnieuw de bus op richting middagmaal. Dit verorberen we in een restaurant gelegen in een authentieke stieren-arena waar 4 tot 6 keer per jaar nog echte stierengevechten plaatsvinden. In sneltempo krijgen we een driegangenmenu voorgeschoteld en starten we een heuse bedrijfsfotoshoot in de arena. Eenmal dit afgelopen is vertrekken we opnieuw richting hotel. Mijn vermoeidheid is voorbij en dus probeer ik met mijn buurman een spelletje "wie ben ik?" te spelen, maar aangezien hij absoluut geen toptalent is in dit spel beslissen we al snel er de brui aan te geven en alternatieven te zoeken. Eén wonderlijk element van de reis: terwijl we in België geen files tegenkwamen, staan we in Spanje wel aan te schuiven. Vanaf de aankomst bij het hotel zijn we opnieuw vrij te doen wat we zelf willen. Voor mij persoonlijk is dit nog wat (drank)spelletjes spelen, praten met collega's en op mijn kamer nog een laatste maal mijn sessie voorbereiden. Anderen wagen zich reeds aan een stapje in het Spaanse nachtleven.

Zaterdag

Zaterdag sta ik om 8u15 op, neem ik een douche en ga ik mijn laptop installeren in de meetingroom. Vervolgens neem ik een ontbijt en begeef me naar mijn sessie, om daar de collega's die deze zullen volgen op te wachten. Op voorhand verwachtte ik veel meer "stress" te hebben dan op dit moment zelf. Ik begin aan mijn verhaal en geef mijn sessie. Sommige collega's stellen oprechte vragen, die ik naar goed vermogen probeer te beantwoorden. Is er een antwoord dat ik hen schuldig moet blijven, pikt er wel iemand anders in om mij hierin bij te staan. Ook dit illustreert voor mij de cultuur die heerst bij Euricom: mensen stellen hun vragen interesse en niet om de sessie-gever te testen. De sessie is voorbij voor ik er weet van heb, en duurde blijkbaar 48 minuten en 50 seconden. Met een limiet van 50 minuten was dit dus een ideale duur. De complimenten achteraf van de collega's doen enorm deugd. Ik ben blij dat ik van mijn sessie af ben, maar heb toch lichtelijk de smaak te pakken.

Ook de rest van de ochtend volg ik verschillende super interessante sessies. Het niveau van de sessies ligt dusdanig hoog, dat mijn vermoeidheid de bovenhand niet kan nemen van de interesse en focus. Van 12u20 tot 17u heeft de groep vrij en kan er worden getennist, gepaddeld, gezwommen, gedronken , geslapen of kunnen de laatste sessies voorbereid worden. Voor elk wat wils dus. Om 17u begint het derde sessie-blok van deze cruise. Ditmaal tot 20u. De sessie die ik volg van Stijn Menu had ik liever nog even verder gedaan maar wordt vroegtijdig afgeblazen aangezien de kinder-disco moet beginnen op onze locatie.

"Ik ben zo Italiaans als een Ristorante pizza", anoniem

De avond verloopt volgens hetzelfde stramien als de voorbije twee avonden en door de overtuigingskracht en het doorzettingsvermogen van een één niet nader genoemde collega, die naar eigen zeggen zo Italiaans is als een Ristorante pizza en buiten zijn baard en snor niet zoveel haar meer op zijn hoofd heeft, vertrekken opniew meerdere taxi's richting het Spaanse nachtleven. We drinken enkele cervezas en een shotje tequila en bezoeken meerdere bars. Om af te sluiten beslissen we ook om de plaatselijke keuken eens te ontdekken en dit is een geweldige meevaller. Zonder overdreven eet ik de beste pita-schotel die ik ooit gegeten heb Wat voor een laatste avondmaal is dit!? Na deze pita gebruiken we ons verstand en nemen we enkelen de taxi richting hotel voor onze laatste overnachting.

Zondag

Op de laatste dag beginnen we om half tien aan het laatste blok sessies, dat afgesloten wordt door een closing keynote. In deze keynote worden alle sprekers bedankt en krijgen deze hun Kudo-kaartjes. Ook Stijn L en Liesbeth worden in de bloemetjes gezet en ontvangen hun, stiekem geschreven, Kudo-kaartjes. Er wordt gestemd over welke activiteiten het bedrijf in het komende jaar zal organiseren en er wordt aangekondigd dat er een grote verjaardag aankomt voor Euricom. Vanaf dit moment hebben we vrij tot de bus naar de luchthaven vertrekt. We drinken wat, spelen wat spelletjes en zwemmen nog een beetje. Eenmaal op de luchthaven wordt de plaatselijke Burger King overstelpt door Euricommers. Op het vliegtuig zitten we op willekeurige plaatsen, gemengd tussen de andere mensen, wat praten iets moeilijker maakt. Ik het het geluk aan het gangpad te zitten en meerdere collega's rond mij aan het pad te hebben. We spelen wat UNO en kijken een comedy show op NetFlix. In Zaventem wandelen we ettelijke kilometers tot de bagageband en nemen we afscheid van degenen die zelfstandig tot daar kwamen. Anderen stappen de bus in voor de laatste reis naar de Schaliënhoevedreef.

Maandagnacht rond half één begint de uittocht. De Euricommers verspreiden zich opnieuw over Vlaanderen naar hun thuisbasis, om een korte nacht te slapen en dan opnieuw te gaan werken. Maar ze kijken allen terug op een heerlijke 4-daagse en kijken ook reeds uit naar het volgende! Bij deze nogmaals bedankt aan iedereen die het mogelijk maakt de cruise jaar na jaar te kunnen meemaken! Het was mijn vierde editie en ik hoop dat er nog veel zullen volgen.

Tom

Related Article